Gece sıradandı. En azından öyle başlamıştı.
Tristan köyünde ateşler yanıyor, insanlar günün yorgunluğunu atıyordu. Çocuklar koşuyor, yaşlılar sessizce sohbet ediyordu. Denizden gelen hafif rüzgar tuz kokusunu taşıyordu.
Kayra, evin önünde oturuyordu. Elinde yarım kalmış bir mızrak sapı. **Henüz bir savaşçı değildi. Ama olmak zorundaydı.**
Annesi kapıdan seslendi: “Geç oldu.”
Kayra başını kaldırmadan cevap verdi: “Biraz daha.”
Kadın bir şey söylemedi. Sadece izledi. O bakışta gurur vardı. Ve… endişe.
Sonra… köpekler havlamayı kesti. Bir anda. Hepsi.
Kayra’nın eli durdu. Sessizlik. Ama bu normal bir sessizlik değildi. **Doğa… susmuştu.**
İlk çığlık uzaktan geldi. Kısa. Keskin. Ve aniden kesildi.
Kayra ayağa fırladı. “Anne?” Cevap yok.
İkinci çığlık daha yakındı. Bu sefer birden fazla. Ve ardından—
Gökyüzü mor bir ışıkla yarıldı.
“İçeri gir!” Annesinin sesi bu sefer emirdi.
Kayra kapıya yöneldi— ama durdu. Sokakta bir şey hareket ediyordu. Bir adam… hayır… bir şey. İnsan gibiydi ama yürüyüşü yanlıştı. Derisi… griydi. Gözleri boş.
Kayra’nın kalbi hızlandı. Bu bir canavar değildi. **Bu… ölüydü.**
“Kayra!” Annesi kolundan çekti. “Bakma! İçeri gel!”
Ama artık çok geçti. Sokak doluyordu. Onlarca. Yüzlerce. Sessizce yürüyen bedenler. Ve arkalarında… karanlık.
Gölgelerin içinde figürler vardı. Kırmızı cüppeli. Hareket etmiyorlardı. Sadece izliyorduk.
KAN TARİKATI.
Kapı kapandı. Kilitlemek anlamsızdı ama yine de kilitlediler. İçeride nefesler hızlıydı. Kayra mızrağı eline aldı. Eli titriyordu.
“Dinle beni.” Annesi diz çöktü, göz hizasına geldi. “Arka yoldan kaçacaksın.”
Kayra başını salladı. “Hayır.”
“Kayra.” Sesi sertleşti. “Bu bir emir.”
“Ben savaşırım.” Yalan. İkisi de biliyordu.
Kapıya bir şey çarptı. Ağır. Tahta çatladı. Annesi ayağa kalktı. Eline eski bir bıçak aldı.
*“Koş.”*
“Sen de gel.”
Bir anlık sessizlik. Kadın gülümsedi. Ama gözleri… gülmüyordu.
“Ben arkandayım.”
Kapı kırıldı. İçeri giren şey artık insana benzemiyordu. Kayra dondu. Bacakları hareket etmedi. Zihni boşaldı.
Annesi öne atıldı. Bıçağı sapladı. Bir kez. İki kez. Ama yetmedi.
**“KOŞ!”**
Bu sefer Kayra hareket etti. Arka kapıdan çıktı. Ve… durmadı. Koştu. Arkasına bakmadı. Çığlıklar yükseldi. Bir tanesi… **annesine aitti.**
Ama o durmadı. Koştu. Ormanın içine. Karanlığa. Bilinmeze.
Ve ilk kez… şunu hissetti: Hayatta kaldı. Ama bir şey bıraktı.
O gece… Kayra bir şey kaybetti. Sadece annesini değil. **Kendini.**
⚔️