🕀
MORTIS
“…sen.”
Kayra’nın kaşları hafifçe çatıldı. “Diğerleri gibi değilsin.”
Sessizlik. Kayra ilk kez konuştu: “Sen… Mortis’sin.”
“İsimler… önemsizdir.”
Mortis bir adım yaklaştı. Toprak, ayağının altında çürüdü. Kayra’nın içindeki o his büyüdü. Bu korku değildi. Bu… bir yansıma gibiydi.
“Kaçtın. O gece. Koştuğunu gördüm.”
Kayra’nın nefesi kesildi. “Yalan.” Ama sesi… eskisi kadar güçlü değildi.
“Hayatta kaldın. Ama savaşmadın.”
“Ben de aynıyım. Ben de savaşmadım.”
Kayra dondu. “Sen… bir canavarsın.”
Uzun bir sessizlik.
“Evet. Ama bu sonradan oldu. Sen de olabilirsin.”
Kayra mızrağını kaldırdı. “Ben senin gibi değilim.”
Mortis durdu. Sonra… sanki gülümsedi.
“Henüz.”
Bir anda… baskı yok oldu. Gölgeler dağıldı. Ve Mortis… yok oldu.
Kayra tek başına kaldı. Ama artık yalnız hissetmiyordu.